En daar zijn ze dan!

Die Souris, ze laat ons in spanning zitten. Zaterdag was dag 63, toen begon haar onrust en wat eerste spielerei. En mijn eerste nacht met weinig slaap. Want haar alleen laten, dat durven we niet echt meer. Dus ik blijf tot kwart over vier op, maak Marco dan wakker en sta om kwart over zeven weer naast mijn bed. En Souris voelt onrust: nestje maken, uurtje hijgen, drie uurtjes rusten. En het nestje maken natuurlijk het liefst in de tuin. Daar zijn aardig wat gaten gegraven, inclusief leuke doorkijkjes naar de buren…

We krijgen zo met ons gezin en Marijke een fijn ritme, we spinnen een cocon om ons heen. De buitenwereld lijkt ver weg en wij zijn hier met zijn allen. Alsof Marijke hier al tijden woont. De kinderen voegen zich, de honden, de katten, alles lijkt in rust te komen. Nou ja alles: onze jonge kat, omgedoopt tot kleine heks door Marijke, sprint door het huis: over de banken, de stoelen, in de gordijnen tot aan het plafond om vervolgens op Louve te landen, die wat verstoord opkijkt. Ze brengt leven in de brouwerij, het schatje!

De ochtend kabbelt langzaam verder, we temperaturen braaf en zien in eens de temperatuur van Souris stijgen: dat is toch wel gek, het zou naar beneden moeten gaan, toch? Dat doet het uiteindelijk ook: na de stijging zitten we in zes uur ineens anderhalf graad lager. Is dit onze langverwachte dip? En de onrust blijft: nestje maken, naar buiten om voor de zoveelste keer te plassen en te poepen, likken aan haar buik, achterpoten en vulva, uurtje hijgen en dan weer slapen. Ook nu besluiten we weer op te blijven. Marco moet morgen college geven, dus ik neem de nacht voor mijn rekening. Souris in de werpkist, ik op de grond ernaast. Er wordt veel gehijgd en regelmatig zie en voel ik trillingen over haar lief. Als ik toch in slaap dommel, maakt Souris me zonder genade wakker en komt heel dicht tegen me aan liggen. Vanaf een uur of vier wordt ze niet meer rustig en blijft het hijgen en trillen aanhouden.

En dan breekt dag 65 aan. Marijke vindt haar gedrag eigenlijk allemaal niet zo abnormaal, alleen hadden we dit veel eerder verwacht. Souris wil nu alleen nog Marco en mij bij zich hebben, en dan het liefst heel dichtbij. We bellen de dierenarts die ons adviseert rustig af te blijven wachten. En zo kabbelt er weer een dag voorbij, alleen heeft Souris nu geen rustmomenten meer. Ik heb met haar te doen, maar merk ook aan haar dat ze deze tijd nodig heeft om zich voor te bereiden op haar moederschap.

Wanneer we dan net aan het avondeten zitten, heerlijk asperges, we verwennen onszelf, horen we een splash vocht. We schieten allemaal omhoog en haasten ons naar Souris: er is vruchtwater en er hangt een blaas ter grootte van een pingpongbal met vocht uit haar vagina. Verder gebeurt er niets. Het vocht in de blaas lijkt wat donker van kleur. Op aanraden van de dierenarts prikt Marco het door: het vocht blijkt gewoon helder. En daar blijft het dan bij. De dierenarts komt langs, geeft aan dat de pups nog niet in het geboortekanaal zitten en dat ze er dus nog niet klaar voor is. Na ’s avonds laat nog een bezoek besluiten we samen de natuur zijn gang te laten gaan. Dat is ook wat we het liefste willen. We vertrouwen erop dat Souris het gewoon zelf kan. Wat een lastige beslissing, ook omdat we van anderen weten dat het ook zomaar verkeerd kan gaan.

En dan om kwart voor twaalf, bijna middernacht, beginnen de persweeën. Souris komt met haar billen bij me op schoot, ze lijkt niet helemaal te snappen wat haar overkomt. Daarna in de werpkist waar Marco haar vasthoudt en haar op die manier wat tegendruk biedt. En dan komt daar de eerste pup om zeven voor half één. Souris geeft een klein kreetje en dan is hij er. Het lijkt alsof ze dit heeft nodig gehad, alsof ze nu snapt wat er gebeuren moet. Het vlies wordt weggehaald, de navelstreng doorgebeten, de placenta opgegeten en gewassen. Allemaal gewoon vanzelf. Een beetje onwennig wanneer het kleintje aan haar tepel komt liggen, maar na twee keer aanleggen snapt ze dit ook. En hoe anders komen de volgende pups. Ze hijgt zo’n tien minuten, kijkt dan geconcentreerd naar haar onderbuik, heeft drie tot vier persweeën en daar is de pup. Om kwart over één komt nummer twee. Jacob is wakker geworden en ziet nummer drie om kwart over twee geboren worden. Hij glundert!, Nummer vier komt om tien voor half vier en nummer vijf sluit het nestje af om tien voor vier. Mooi zijn onze pupjes. Drie jongens en twee meisjes. De lichtste is een meisje (455 gram), de zwaarste ook (572 gram). Wat prachtig en ontroerend is dit! Wat zijn we trots op ons meisje. En wat zijn we moe, alle drie.

Souris is moe, heel moe…
Trotse mama
en drinken maar!
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s