Ritme vinden

En als de pups er dan zijn, dan hoort het leven zijn eigen ritme weer op te pakken. Natuurlijk gaat de buitenwereld gewoon verder, terwijl wij hier thuis in een roes lijken te zitten. De bevalling van Souris heeft me diep geraakt, ze heeft me ontroerd, ze heeft me dichtbij laten komen, heel dichtbij. En dat dichtbij doet me soms pijn, pijn die van mezelf is, ver weg, en nu weer tastbaar. Ik ben zelf geëmotioneerd, het lijkt alsof ik zelf die pups gekregen heb. Zo gaat dat met ons Saarloos meisje, we zijn diep verbonden met haar en zij met ons en nu is dat ook zo met haar kinderen. Ik merk dat ik hierdoor wordt verrast, er wat van schrik en er ook om kan glimlachen. Het gaan mooie weken worden.

Souris is een goede moeder. Had ze de eerste dag nog last van naweeën en onrust, vanaf de tweede dag vindt ze rust bij haar pups. Urenlang ligt ze bij ze, voedt ze, geeft ze warmte en we moeten moeite doen om haar mee naar buiten te krijgen om te plassen en te poepen. We merken ook dat rust belangrijk voor haar is. Ze is erg waakzaam, reageert op geluiden van buiten, zeker wanneer Louve met haar blaffen laat horen dat er iemand op de oprit is. Als de deurbel gaat, springt ze al blaffend tegen het hek van de puppyren op. Marco, als haar beschermheer, zorgt ervoor dat de bel niet meer kan klinken.

Souris is beschermend naar haar pups. Wij mogen kijken, niet aanraken, anderen wordt zelfs dat eerste niet gegund. We snappen haar goed: de pups zijn heel kwetsbaar. Kleine zeehondjes die zich moeizaam voortbewegen. Kleine molletjes, blind en doof. Als Souris niet voor ze zorgt, wie doet dit dan wel?

We besluiten dan ook dat de poort voor drie weken op slot gaat. Natuurlijk kiezen we voor haar, ook al zijn we slecht in nee zeggen naar anderen. Souris kan nu in alle rust haar pups verzorgen zonder zich druk te hoeven maken om wat er om haar heen gebeurt. Dat blijkt een goede beslissing. Na een tweetal dagen ontdooit ze in ieder geval naar ons. Oppakken mogen we ze nog niet, strelen wel en dat is heerlijk.

En Marco en ik pakken ons werk weer op, ik de ene dag, Marco de andere. En ik voel me een slechte moeder…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s