Kleine hartjes

Vier weken dracht en dan kun je een echo laten maken om te zien of Souris inderdaad pupjes verwacht. Tot een paar dagen van te voren houd ik mezelf voor dat er geen pups komen. In het weekend begin ik hierover te twijfelen. Bij Marco bestaat veel minder twijfel: hij weet gewoon dat zijn Souris nieuw leven op de wereld gaat zetten. Het zal bij mij wat zelfbescherming zijn…

Op 15 april gaan Marco en ik samen naar Diergeneeskunde. We worden ontvangen door een heel gezelschap: vier dierenartsen in opleiding en een specialist. Eén van de studenten neemt het voortouw: merkt u wat aan haar gedrag, eet ze meer of minder, slaapt ze meer, … en overal moeten we eigenlijk zeggen dat het allemaal niet zo anders is dan normaal. Vervolgens wordt haar buik door vijf mensen betast: voelen we iets wat op pups zou kunnen lijken. Het wordt spannend gehouden. De specialist voelt als laatste. Echt iets af te lezen is er niet aan de gezichten. De eerste student zegt niets te voelen, de tweede wel en de derde en vierde blijven wat vaag – maar dat zijn ook studenten met als specialisatie Paard, hoe vergelijkbaar is dat met honden? Uiteindelijk geeft de specialist het verlossende antwoord: ik laat jullie niet langer in spanning, ik voel bolletjes in de buik… Mijn hart maakt een sprongetje, ik begin te stralen en Marco lacht van oor tot oor.

Daarna een echo, want we willen weten hoeveel er ongeveer komen. Belangrijk, want als er weinig pups zijn, dan kan de bevalling van Souris lastig worden. Dus weer op haar rug in een zacht kussen op de tafel, buikje geschoren, gel erop en kijken maar. En ja hoor, daar zien we kleine blaasjes met een frummeltje erin. Ik raak ontroerd, prachtig om te zien. En dan zien we daar een hartje kloppen. Je kunt het ook horen zegt de arts en hij zet het geluid aan. De tranen schieten in mijn ogen, hier was ik niet helemaal op voorbereid. Ik had me eigenlijk niet zo’n voorstelling gemaakt van een echo en dit is voor mij de eerste keer dat ik een echo van nieuw leven live meemaak… Het is prachtig. Kleine embryo’s van 13 millimeter met een kloppend hartje. Ongelooflijk dat iets wat zo klein is al echt leeft. De arts telt er vijf – ik moet zeggen dat ik met hele andere dingen bezig ben dan hartjes tellen, mijn hart maakt sprongetjes!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s